INSOMNIO’S TRIO NACHT
Stefanie Liedtke – fagot en blokfluiten
Siebe Visser – altviool
Sabien Canton – harp

Trio Nacht is onderdeel van het Utrechtse ensemble Insomnio en werd geboren in het donker. Harp, fagot en altviool kwamen samen voor de muziektheatervoorstelling Nacht. De klankcombinatie en de samenwerking bevielen zo goed dat het trio samen verder wilde. Sindsdien bouwen ze een eigen repertoire op. In dit programma speelt de natuur een belangrijke rol, en ook weer de nacht. Naast de triostukken koos iedere speler een solostuk dat een bijzonder licht laat schijnen op het eigen instrument.

Programma 
Siebe Visser – Uilen Serenade (2024) trio 
Kaija Saariaho – Fall (1991) harpsolo en electronica
Luciano Berio – Sequenza No.12 (1997) voor fagotsolo
Improvisatie – Waterstromen en mistbanken (concept Stefanie Liedtke), trio
pauze
Fjodor Droezjinin – Sonate voor altvioolsolo (1959)
Dmitri Sjostakovitsj – Sonate op. 147 (1975), deel 1 en 2, bewerking voor trio 
 

Siebe Visser – Uilen Serenade (2024) 
Wie ’s nachts buiten is, hoort ze: de uilen. Siebe Visser baseerde zijn serenade op echte uilengeluiden, die hij vertaalde naar harp, fagot, blokfluit en altviool.

Kaija Saariaho – Fall voor harp en elektronica (1991) 
Fall is het zesde deel van Maa, een avondvullend ballet. Saariaho vertaalt de titel letterlijk naar de structuur van de muziek. Het stuk begint heel hoog in het register van de harp, met nerveuze, ijle klanken, en breidt zich gaandeweg steeds verder naar beneden uit, alsof je langzaam in een peilloze diepte of onderwereld stort.

Luciano Berio – Sequenza XII voor fagot solo (1995) 
Berio schreef zijn veertien Sequenza’s als portretten van evenzoveel instrumenten. Deel XII is met zo’n achttien minuten de langste. Het stuk moet ‘zonder adem’ gespeeld worden: een haast onmogelijke opgave, die alleen met circulaire ademhaling te overwinnen is. Het klinkt dan weer als een meditatie, dan weer als een gevecht. Een eindeloze stroom van glijdende, ijle lijnen wordt onderbroken door erupties van beestachtige, schijnbaar onbeheersbare klanken, die alle hoeken en mogelijkheden van de fagot verkennen.

Fjodor Droezjinin – Sonate voor altviool solo (1959)
De sonate voor altviool solo (1959) is een uiterst expressief en technisch veeleisend werk van de Russische legendarische altviolist Fjodor Droezjinin (1932–2007). Deze sonate is een virtuoos stuk in vier delen, vol plotselinge stemmingswisselingen, waarin je echo’s van Prokofjev en Sjostakovitsj hoort.

Dmitri Sjostakovitsj – Sonate op. 147 (1975), deel 1 en 2, bewerking voor trio
Sjostakovitsj droeg deze sonate op aan Droezjinin. Het eerste deel, Novelle, opent met een eenzame pizzicato in de altviool. Het tweede deel, een scherzo, haalt zijn materiaal uit De spelers, de onvoltooide opera naar Gogol over valsspelende kaartspelers. Het is zijn laatste compositie die hij vlak voor zijn dood schreef. Een recensent van de Izvestia schreef dat de muziek  was als “de catharsis in een tragedie; leven, strijd, overwinning, zuivering door het licht, uitgang naar onsterfelijkheid.” Druzhinin verzorgde de historische wereldpremière in Leningrad.

FOR MORTON FELDMAN

HET COLLECTIEF
Thomas Dieltjens – piano
Toon Fret – fluit
Anita Cappuccinelli – percussie

Programma
David Fennessy – Bones (2026)
Jean-Luc Fafchamps – For Morton Feldman (2025)
pauze
Morton Feldman – Why Patterns? (1978)

De Amerikaanse componist Morton Feldman (1926–1987) is een van de belangrijkste exponenten van de New Yorkse School van avant-gardisten, waartoe ook componisten als John Cage en Earle Brown en Christian Wolff behoorden. Feldmans muziek kenmerkt zich door zachtheid en traagheid en in het bijzonder door een grote aandacht voor klankkleur. Hij was daarbij sterk beïnvloed door de abstracte schilderkunst van Mark Rothko. In tegenstelling tot veel avant-gardistische componisten uit zijn tijd in wier werk we complexe structuren zien en die experimenteerden met extreme dynamiekverschillen en elektronische klanken, horen we bij Feldman muziek die traag voortschrijdt en waarin de tonen een eigen leven leiden. De muziek is niet zozeer doelgericht maar laat de luisteraar juist in een voortdurend veranderend klanklandschap staan.